!!!....بی نام و نشان....!!!

عشق یعنی از اینده ی قشنگ گفتن

عشق یعنی وقتی تلفونو جواب نمیده از دلشوره گریه کنی

عشق یعنی حرفاتون تمومی نداشته باشه

عشق یعنی لحظه شماری کردن واسه دیدنش

عشق یعنی منتظر اسمسش بودن

عشق یعنی ۲۴ ساعته بهش فکر کنی

عشق یعنی وقتی باهات صحبت می کنه قلبت تند تند بزنه

عشق یعنی ازش تعریف کنی

عشق یعنی باهاش صادق باشی

عشق یعنی نازشو بکشی

عشق یعنی وقتی داری درساتو میخونی به اون فکر کنی

عشق یعنی ازش غافل نشی حتی یک لحظه

عشق یعنی ارزوی به اغوش کشیدنش

عشق یعنی از دلتنگیش اشک بریزی

عشق یعنی هر ثانیه بهش فکر کنی و احساس خوبی بهت دست بده

عشق یعنی بهش بگی مواظب خودش باشه

عشق یعنی گرفتن دستاش

عشق یعنی باهر مکافاتی شده از خونه به بهونه ای بیرون بری و باهاش یه قرار بزاری

عشق یعنی تپیدن قلبت برای اون

عشق یعنی با هزار ذوق و شوق بری واسش هدیه بخری

عشق یعنی همیشه بهش وفادار بمونی

عشق یعنی زل بزنی تو چشماش و بگی دوستش داری

عشق یعنی هر لحظه دلت واسش شور بزنه

عشق یعنی  بوسه باران کردن برهنگی هایش

آسمان امشب با حالم گریه کن روح تب دار مرا پاشویه کن آتش افکند عاشقی بر حاصلم گریه کن بر مجلس ختم دلم

گریه کن بر من که روحم تیر خورد شانه ی احساس من شمشیر خورد

چشمهایی بی شکیبم کرده است با خودم حتی غریبم کرده است

بی قرارم من دلم در چنگ اوست هر چه هست از چشم پر نیرنگ اوست

آن بدان درد خون و سینه سوز از کجا آمد نمی دانم هنوز

شاید از ته توی جنگلهای راز شاید از پشت چیز های نیاز

آمد و من پیش پایش گم شدم از جنون ورد لب مردم شدم

آمد و چون شمع آبم کرد و رفت عشوه ای کرد و خرابم کرد و رفت

عشق خونت را دواتت می کند شاه باشی عشق ماتت می کند

وای عجب کاری به دستم داد دل هم شکست و هم شکستم داد دل

 رفتی و زکرم به شانه ی ما نزدی 

بالی به هوای دانه ی ما نزدی 

 دیریست دلم چشم به راهت دارد

 ای عشق سری به خانه ی ما نزدی 

هرگاه دفترمحبت راورق زدی .

هرگاه در زیرپایت صدای خش خش برگهارا احساس کردی وهرگاه میان ستارگان آسمان تک

ستاره ای خاموش دیدی برای یک باردر گوشه ای از ذهن خود نه به زبان بلکه از ته قلب خود بگو :

یادش بخیر

    در بهاری روشن از امواج نور

    در زمستانی غبار آلود و دور

    یا خزانی خالی از فریاد و شور

    مرگ من روزی فرا خواهد رسید

    روزی از این تلخ و شیرین روز ها

    روز پوچی همچو روزان دگر

    سایه ای ز امروز ها دیروز ها

    می خزند آرام روی دفترم

    دست هایم فارغ از افسون شعر

    یاد می آرم که در دستان من

    روزگاری شعله می زد خون شعر

    خاک می خواند مرا هر دم به خویش

    می رسند از ره که در خاکم نهند

    آه شاید عاشقانم نیمه شب

    گل به روی گور غمناکم نهند

    بعد من ناگه به یک سو می روند

    پرده های تیره ی دنیای من

    چشمهای ناشناسی می خزند

    روی کاغذ ها و دفتر های من

    می رهم از خویش و می مانم ز خویش

    هر چه بر جا مانده ویران می شود

    روح من چون بادبان قایقی

    در افق ها دور و پنهان می شود

    می شتابند از پی هم بی شکیب

    روز ها و هفته ها و ماه ها

    چشم تو در انتظار نامه ای

    خیره می ماند به چشم راه ها

    لیک دیگر پیکر سرد مرا

    می فشارد خاک دامنگیر خاک

    بی تو دور از ضربه های قلب تو

    قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

    بعد ها نام مرا باران و باد

    نرم می شویند از رخسار سنگ

    گور من گمنام می ماند به راه

    فارغ از افسانه های نام و ننگ

 یاد اون روز که نگاهم شده بود رنگ شقایق

آسمون هم گریه میکرد در غم این دل عاشق

لحظه های رفتنت رو وقتی که به یاد میارم

به یاد چشمای نازت سر رو زانوام میزارم

پیشکش تو کرده بودم مرواریدای نگامو

فکر چارم که چه جوری بگذرونم این شبامو

تنها یادگاری از تو یه ستارس روی اسمم

تو رها ولی هنوزم من اسیر این طلسمم

به تو سوگند مهربونم به خدای آسمونم

تنها عاشق وفادار توی این دوره زمونم

گوش بده که نبض مریم به نفسهای تو بنده

لبای ساکتو سردش با وجود تو میخنده

گوش بده که قلب مریم میتپه تا وقتی هستی

همیشه بمون کنارش به اونی که میپرستی

به تو میسپارم دلش رو ای خدای آسمونها

نزاری جامو بگیرن تو دلش نامهربونها

به فراق و به جدایی هیچ دلی راضی نمیشه

کاری کن بیاد کنارم تا قیامت تاهمیشه

فکر کنم لذت میبری منو

اینجوری میبینی.نه؟